BIOGRAFIJA SEJJIDA ABDULHAKIM EFENDIJE

1281/1865-1362/1943

Ovu knjigu Ashabi kiram alejhimurridvan je napisao veliki alim islama Ahmed Faruk Serhendi rahmetullahi alejh. Nju je preradio hazreti Sejjid Abdulhakim Arvasi.

Mi smo, zatvoreni u gušećim dimu samozadovoljstva, i razmaženi površnim znanjem nauke koju smo nekako dobili u ime znanja, bili potpuno nesvjesni postojanja velikih učenjaka (alima) islama i njihovih radova gigantskih razmjera a posebno tolikih visokih naučnika i Evlija koji su upoređeni sa Poslanicima Beni Israila salavatullahi teala alejhim edžma’in. Sve što smo imali u ime vjerskog znanja je bio nesiguran deminutiv izbora koji se sastojao od onoga što smo čuli od naših roditelja i onoga što su oluje, koje su puhale oko nas, otkidale komad po komad. Ova situacija koja je vrijedna žaljenja ne bi postala ništa bolja, već i gora zbog najneumornijeg optimizma, da nije bilo Sejjida Abdulhakima efendije kuddise sirruh, velikog genija, poklona koji je Allah dželle-šanuhu dao turskom narodu, koji nas je učinio da čujemo za imena bezbroj islamskih knjiga od kojih je svaka riznica vrlina i koristi, i ključ vječnoj sreći (seadetu ebedijje), i koji je izazvao da se usrećimo njihovim čitanjem i razumijevanjem njihovog sadržaja koji ima liječeći efekat na bolesne duše; oslobodioca nevinih (ma’suma) i lakovjernih koje su prevarile okićene laži kafira i murteda (i zavele ih) u smrtonosnu jeres i propast; duboko učenog psihoterapeuta koji je naoružao mlađe generacije opštim (svestranim) lijekom i koji je učinio da oni, koji su bolovali od mentalnih komplikacija, okuse Allahovo dželle-šanuhu postojanje, superioritet Poslanika sallallahu alejhi ve sellem, unutarnju prirodu imana i islama, kao osvježavajući jutarnji povjetarac koji uklanja oblake nevjerstva (kufra) i otpadništva (irtidada) koji su pocrnili srca i zamračili sveti put naših plemenitih djedova, sunce znanja i ma’rifeta koje je raščistilo horizont od sumornosti ireligioznosti koja je uvila izvore imana, plemeniti potomak najboljeg od svih ljudi sallallahu alejhi ve sellem, i duboko učeni Evlija, posjednik ekspertize do najsitnijih detalja u sve četiri mezheba i u sublimnim činjenicama o vilajetu (tj. duhovnim stepenima koji se stiču preko raznih puteva i koji se zovu vilajet). Dakle, vidi se da je svrsishodno da se predstavi kratka biografija jednoga tako vrlog vodića (rehbera) i ovog i onog svijeta, i tako ostavi uspomena onim srećnicima kojima je bilo dosuđeno da pročitaju njegove knjige.

Sejjid Abdulhakim bin Mustafa kaddesallahu teala esrarehuma, jedan od najvećih učenjaka (alima) i velikana u lancu učenjaka koji se zove sofijje-i alijje i primjer odličnosti među onim učenjacima (alimima) koji su bez greške izvršavali svoje vjersko znanje, je bio personifikovana riznica sposobnosti daleko iznad svojih kolega i savremenika u postizanju islamskih službi kao što su tervidž-i din i nešr-i ilm i sehaji tabi’, i u izvršavanju i obavljanju Ahmedovog sallallahu alejhi ve sellem časnog šerijata (šar’i šerif-i Ahmedi).

On je rođen 1281/1865. godine u mjestu Baškal’a, gradu u okviru provincije Van (koja se nalazi u istočnoj Turskoj). On je dobio idžazet [diplomu] u prvoj polovini 1300. godine po Hidžri. On nije dobio diplomu od sejjida Fehima kuddise sirruh samo u naukama kao što su ilm-i sarf i nahv (gramatika arapskog jezika), mantik (logika), munazara (argumentacija), vadi’ (što znači, književnost, stav, stanovište, zakonodavstvo), bejan (izražavanje, razgovor), me’ani (leksikologija, semantika), bedi (retorika), kelam (govor, grana nauke koja pomaže u razumijevanju Kur’ani kerima), usul-i fikh (metodologija koja se upotrebljava u fikhu), tefsir (objašnjenje Kur’ani kerima), tesavvuf, nush-i lil-muslimin, ifta-i alel-mezhebin, ulum-i hikemijje ili hikmet-i tabi’ijje [koja pokriva nauke kao što su fizika, biologija], hikmet-i ilahijje, rijazijje ili rijadijje (matematika), hej’et [astronomija] i ulum-i zahirijje već i potpuno autoritetstvo (idžazet) u redovima tesavvufa kao što su Mudžeddidi, Kadiri, Kubrevi, Suhreverdi i Ćešti. Otac njegovog oca je sejjid Muhjiddin, čiji je otac sejjid Muhammed. Sejjidov Muhammedov otac, sejjid Abdurrahman, je djed [sa očeve strane] sejjida Fehima rahmetullahi alejhim edžma’in. U iračkom zakonodavnom registarstvu (mahkeme-i šer’ijje) je zapisano da njegov lanac očeva trasira unazad do Ali Rizaa bin Musa Kazima rahime-humullahu teala, što je dokument koji je napisan i potpisan blagoslovljenom rukom sejjida Abdurrezzaka kuddise sirruh, unuka sejjida Abdulkadira Gejlanija radijallahu anh.

Nakon što je preživio zulume i pokolje koje su počinili Jermeni, koji su se ohrabrili kada je ruska vojska došla na prvi dan časnog mjeseca Redžeba 1332/1914. godine do mjesta koje je samo jedan sat marša do Baškal’a, sejjid Abdulhakim Arvasi je krenuo sa sedamdeset članova njegove familije, žena i djece, na svoje nomadsko putešestvije koje ih je pronijelo kroz veliki broj iračkih i anatolijskih gradova, kao što su Revandiz, Erbil, Musul, Adana, Eskišehir, i koje se konačno završilo, u početku mjeseca ševvala 1337/1919. godine, u istanbulskoj opštini Ejjub Sultan. Oni su se prvo smjestili u Jazili medresi, školskoj zgradi na pijaci. On je onda postavljen za imama u Murteza efendijinom mesdžidu koji se nalazio u blizini Gumušsujevog Idris Koška. On je prije svoje seobe (hidžre) bio dva puta na hadždžu. On ima puno pisama koja je napisao u obliku brošura (risala). Među njima su i tako ekstremno važna remek djela kao što su njegovi radovi (risale) koji govore o početku vjerskih praksi - kao što su Mevlud (Mevlid) i upotreba tespiha (tesbiha) - kao i o njihovoj zakonskoj dozvoli; njegova knjižica (risala) pod naslovom Rabitaji šerife; i njegova knjiga Errijaz-ut-tesavvufijje koju je on napisao za vrijeme svoje karijere kao profesor (muderris) Tesavvufa na islamskom univerzitetu Medrese-i mutehassisin za vrijeme vladavine sultana Vahideddina hana; njegova knjiga Sahaba-i-kiram (Blagoslovljeni ashabi) i risala Edždad-i Pejgamberi; i njegov rad o islamskom zakonodavstvu; povrh njegovih poema na arapskom, perzijskom, i turskom jeziku. On se nije niti upuštao u politiku niti vezao za političke partije. On je bio protiv svih partija a naročito protiv onih koje su se predstavljale kao tesavvufski redovi. Kada je zakonom proglašeno zatvaranje tekkija njega nije nikad niko čuo da je izgovorio riječi “šejh” i “murid”. On nije samo bio striktan u poslušnosti zakonu već je takođe savjetovao i one koji su bili s njim da slijede njegov primjer. Njegovi savjeti sa kursije u raznim džamijama kao što su Ejjub Sultan, Fatih, Bajezid, Bakirkoj, Kadikoj i Aga Bejolu, u kojima je on neprestano ponavljao njegovo negodovanje grupe varalica koji su upotrebljavali vjersku da zarade dunjaluk, su navukli srdžbu nepravednih hulja i nevaljalaca koji su se dali protivdejstvu i kleveti. Njihovo blaćenje njega je bilo tako intenzivno da je on na kraju, 18. Ramazana 1362/1943. godine, bio uhapšen u svojoj kući u Istanbulu, i sproveden u Izmir, gdje je prvo smješten u hotel Meserret a onda premješten u privatnu kuću. On je napustio Ankaru u ponedjeljak 10. Zilka’de i došao u kuću sejjida Faruka Išika, njegovog nećaka (sina njegovog brata), u utorak, koja se nalazila kod Hadži Bajrama Velija u Ankari. On je proveo u Farukovoj kući osamnaest dana, u krevetu, kao bolesnik. Kada je on preselio u vječni boravak na ahiretu (nail-i vuslet-seraj-i ebedi) bilo je osamnaest minuta prije zalaska sunca, dvanaest minuta prema ezani vremenu, i trideset šest prema zevali vremenu, 29. Zilka’de 1362. godine po Hidžri, što je analogno suboti, 27. novembaru [tešrin-i sani] 1943. godine. Te noći je zabilježen mali zemljotres. Taj dan je njegovo tijelo preneseno u Kećioren distrikt, u kuću njegovog zeta Ibrahima, gdje su ga ogusulili, zavili u kefine, i klanjali mu dženazu namaz. On je ukopan u zalazak sunca 24 kilometra južno od Ankare u mjestu koje se zove Balum (Baglum). Husejn Hilmi Išik je bio sretnik koji je bio počašćen da se pridruži dženazi namazu, da uđe u njegov časni grob, i da prouči talkin (telkin). (Učenje na arapskom jeziku koje vrši hodža nad grobom neposredno nakon sahrane umrlog, pošto se raziđu oni koji su sahrani prisustvovali. Hodža glasno na arapskom jeziku upućuje umrloga kakve će odgovore davati anđelima-ispitivačima (sualdžijama Munkeru i Nekiru) koji se javljaju i ispituju u grobu.) Njegov grob se nalazi na sjeveroistočnom dijelu groblja koje se nalazi na nagibu koji je udaljen nekih pedeset metara zapadno od mjesnog područja. Kod ulaza u balumski mesdžid se nalazi grob hazreti sejjida Burhaneddina Mušija (sejjida Burhaneddin Muši rahmetullahi alejh). Da mu Allah dželle-šanuhu dadne i još i veći stupanj (deredžu)! Da nama dadne da dobijemo njegov šefa’at! Da nam On dadne da čitamo njegove knjige, slijedimo put koji on pokazuje, i uvijek žanjemo duhovno voće od njegove blagoslovljene (svete) duše! Amin.

Neka plače i proljeva krvave suze svaki musliman!

Jer, napustio je dunjaluk sejjidov Abdulhakimov džan,

Alim-u amil, velijj-i kamil bijaše on

Bogatstvo uzvišenih mističnih tajni...